Wojna na dwa fronty: światłowody krwawią mocniej niż beton

Czy da się wyłączyć państwo jednym pstryknięciem przełącznika? 28 lutego 2026 roku mieszkańcy Iranu przekonali się, że tak. Od rana dostępność internetu w tym kraju spadła do poziomu błędu statystycznego – marne 1–4%. I choć na ulicach huczą silniki i wybucha pył, to w cyfrowym podziemiu zapadła cisza, która jest równie groźna, co huk rakiet.

Raport Unit 42 od Palo Alto Networks, który właśnie wylądował na moim biurku, nie pozostawia złudzeń: Bliski Wschód to dziś nie tylko poligon dla dronów, ale przede wszystkim laboratorium najbardziej złośliwego kodu, jaki widzieliśmy od lat.

Haker na wygnaniu

Sytuacja jest paradoksalna. Z jednej strony mamy paraliż infrastruktury w samym Iranie, co teoretycznie powinno związać ręce tamtejszym cyfrowym żołnierzom. Ale czy to komuś w ogóle pomaga? Niekoniecznie. Hakerzy powiązani z Teheranem przeszli w tryb „autonomiczny”. Skoro centrala milczy, komórki operujące z bezpiecznych przystani poza granicami kraju dostały wolną rękę.

To trochę tak, jakby odciąć głowę hydrze, a każda z jej szyj nagle uznała, że sama wie najlepiej, kogo ugryźć. Efekt? Rozproszone ataki na bazy USA, logistykę i rządy państw ościennych. Nie są to może uderzenia, które kładą gospodarki na łopatki (skala „niska do średniej”), ale w logistyce wojskowej piasek w trybach bywa gorszy niż granat w silniku.

Kto trzyma palec na enterze?

Lista płac w tej cyfrowej wojnie jest długa i egzotyczna. Mamy grupę Handala Hack, która zamiast bawić się w subtelności, wysyła maile z groźbami śmierci do influencerów i paraliżuje izraelskie szpitale. Jest Fatimiyoun Cyber Team, specjaliści od „wiperów” – oprogramowania, którego jedynym celem jest zmielenie danych tak, by nie zostało po nich nawet wspomnienie.

Ale najciekawsze dzieje się na styku interesów. Do gry weszły grupy prorosyjskie, jak Russian Legion, który twierdzi (choć w cyberwojnie „twierdzić” to słowo-klucz), że dobrał się do systemów radarych Iron Dome. Jeśli to prawda, to granica między „hakerstwem” a bezpośrednim wsparciem ogniowym właśnie przestała istnieć.

Pułapka w kieszeni

Najbardziej uderza mnie jednak to, jak łatwo wojna schodzi na poziom zwykłego człowieka. Unit 42 namierzył fałszywą aplikację RedAlert. W teorii: ma ostrzegać przed nalotami i ratować życie. W praktyce: to koń trojański na Androida, który wysysa z telefonu wszystko – od kontaktów po lokalizację.

To jest ten moment, w którym technologia przestaje być narzędziem, a staje się zdradą. W Emiratach oszuści dzwonią do ludzi, podszywając się pod MSW, by wyłudzić numery identyfikacyjne pod pretekstem „potwierdzenia alertu”. Wykorzystywanie strachu przed śmiercią do kradzieży tożsamości? To już nawet nie jest cynizm, to nowa norma.

Co nam zostaje w głowie?

Czytając te raporty, łatwo popaść w technopesymizm. Ale lekcja z marca 2026 jest konkretna i bardzo „analogowa”: higiena.

W świecie, gdzie sztuczna inteligencja pomaga pisać maile phishingowe, a grupy hakerskie mają własne „biura operacji elektronicznych”, naszą jedyną tarczą jest zdrowy sceptycyzm. Strategia wielowarstwowa, o której piszą eksperci, brzmi dumnie, ale w praktyce sprowadza się do prostego pytania: „Czy ta aplikacja naprawdę musi wiedzieć, gdzie jestem, skoro ma mnie tylko ostrzegać przed deszczem?”.

Wojna na Bliskim Wschodzie pokazuje, że cyfrowa suwerenność to nie tylko serwery w piwnicy, ale przede wszystkim odporność na manipulację. Bo kiedy internet w Twoim kraju spada do 1%, jedyne, co Ci zostaje, to to, co masz w głowie – i nadzieja, że nie kliknąłeś w niewłaściwy link, gdy jeszcze działał.